Το ψυχαναλυτικό πλαίσιο δεν είναι απλώς ένας χώρος συναντήσεων, αλλά ΄ενας σταθερός και ασφαλής χώρος που επιτρέπει την ανάδυση του εσωτερικού κόσμου του παιδιού ή του νέου.

Βασίζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες:

1. Σταθερότητα και Ασφάλεια: Ένας προβλέψιμος φυσικός χώρος, εξοπλισμένος με υλικά παιχνιδιού και τέχνης για τα παιδιά ή διαμορφωμένος για ελεύθερη συζήτηση για τους εφήβους. Η σταθερότητα αυτή δημιουργεί την απαραίτητη εμπιστοσύνη για την εξερεύνηση βαθιών συναισθημάτων.

2. Η Θεραπευτική Σχέση: Η καρδιά της θεραπείας είναι ο δεσμός με τον θεραπευτή. Μέσα από την προσεκτική παρατήρηση, ο θεραπευτής βοηθά το παιδί ή τον έφηβο να αναπαραστήσει και να κατανοήσει τις ασυνείδητες εσωτερικές του συγκρούσεις αλλά και το πως σχετίζεται με τους άλλους.

3. Η Συμμετοχή των Γονέων: Ενώ ο έφηβος ή το παιδί εργάζεται στο να κατανοήσει τα εσωτερικά του βιώματα, οι γονείς αποτελούν το απαραίτητο «περίβλημα» στο να στηρίξουν αυτή την διαδικασία. Συμφωνούν στο πρακτικό πλαίσιο (χρόνος, αμοιβή) και συνεργάζονται με τον θεραπευτή για την στήριξη του θεραπευτικου πλαισίου.

Η διαδικασία εξελίσσεται από την αρχική φάση της αξιολόγησης, όπου διερευνάται το αναπτυξιακό ιστορικό, προς τη θεραπευτική διεργασία. Εκεί, ανάλογα με την ηλικία, το παιχνίδι ή ο λόγος γίνονται τα μέσα για την επικοινωνία και την κατανοήση των θεμάτων που χρειάζονται επεξεργασία.

Στόχος είναι η μετακίνηση από την παρορμητική δράση στην συναισθηματική επεξεργασία. Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί ή ο νέος δεν βελτιώνει μόνο την καθημερινή του λειτουργικότητα και τις σχέσεις του, αλλά αποκτά τα εργαλεία να κατανοεί τον εαυτό του σε βάθος, συνδέοντας την εσωτερική του εμπειρία με τον ευρύτερο κοινωνικό του κόσμο.